ഞാൻ!

ഒരു കഥ എഴുതണം..
അവൻ വേഗം പോയ് പേനയും പേപ്പറും എടുത്തു..
കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ ചുരുട്ടി കൂട്ടിയ പേപ്പറുകൾ മുറിയിൽ അവിടേം ഇവിടേം കിടന്നു അവനെ ചിരിച്ച കാണിക്കുന്നുണ്ട്..
അവരെ ഒന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ അവൻ തന്റെ മേശക്ക് സമീപം ഉള്ള കസേരയിൽ ഇരുന്നു..
തുടക്കം തന്നെ തലക്കെട്ടെഴുതി..

ഞാൻ!!!
 എങ്ങനെ തുടങ്ങും..??അവൻ ആലോചനയിൽ മുഴുകി..
വാക്കുകൾ ഒക്കെ സമരം ആണോ? ആരും മുന്നോട്ട് വരണില്ല.
ഇനി പേടിച്ചിട്ടാണോ? അതോ നാണം ആണോ?
വാക്കുകൾ ഒക്കെ എവിടെയോ കയറി ഒളിച്ചിരിക്കുന്നു. കുറെ ശ്രമിച്ചു എന്നിട്ടും ഒരു തുടക്കം കിട്ടാനില്ലല്ലോ. പിന്നെങ്ങനെ ഞാൻ കഥ എഴുതും?
ഇന്നലെയും മറ്റും ചുരുട്ടിക്കളഞ്ഞ കടലാസുകൾ ഇപ്പോൾ അവനെ നോക്കി കളിയാക്കിച്ചിരിക്കുന്നത്പോലെ അവനു തോന്നി..എന്തിനു, എഴുതാൻ എടുത്ത പേന പോലും ഒന്ന് അടക്കി ചിരിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് സംശയം..
അവൻ ആ മുറി മൊത്തം ഒന്ന് നോക്കി. എഴുതി ജീവൻ കൊടുക്കാൻ നോക്കി പാതി വഴിക്ക് ഉപേക്ഷിച്ച എത്രയോ കഥാപാത്രങ്ങൾ..എന്തിനു വേണ്ടി ആയിരുന്നു ഇതെല്ലാം?ആർക്ക് വേണ്ടി ആയിരുന്നു..
ചുരുട്ടിക്കൂട്ടിയ കടലാസുകളിൽ ഒന്ന് എടുത്ത് നോക്കി അവൻ. എന്തൊക്കെയാ എഴുതി വച്ചേക്കുന്നേ?ഇതാണോ അവൻ കണ്ട വളർന്ന, വായിച്ചറിഞ്ഞ മലയാള സാഹിത്യം?? അവനു അവനോട് തന്നെ പുച്ഛം തോന്നി. ഈ ഭാഷ ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിവുള്ള എത്രയോ പേർ.അതിനിടയിൽ ഞാൻ എന്താണീ കാണിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നത്? കഴിവ് ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല.അത് നന്നായി ഉപയോഗിക്കാൻ അറിയില്ല.
ഇല്ല.. ഇനി അങ്ങനെ ഉണ്ടാവില്ല.അവൻ തീരുമാനിച്ചു.

പേന അടച്ചു അവൻ കസേരയിൽ നിന്ന് കട്ടിലിലേക്ക് നടന്നു..
അപ്പോൾ ആ മനസ് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു..
ജീവിതമാണ് എനിക്ക് തൂലിക എന്ന്.. ജീവിതമാണ് എന്റെ കഥകളുടെ  ആത്മാവെന്ന്..
                                                                                 #nandu